Een van de onderwerpen waar we als organisatie regelmatig vragen over krijgen, is het rankingsysteem van het Dutch Open. Waarom gebruiken we deze tiebreakers? Waarom tellen overwinningspunten niet mee? En waarom spelen we eigenlijk maar drie rondes?
Dat zijn goede vragen. In de afgelopen jaren hebben veel spelers hun ideeën en suggesties gedeeld. We hebben verschillende systemen bekeken en uiteindelijk bewust gekozen voor het systeem dat we vandaag gebruiken.
Maar voordat je naar een rankingsysteem kijkt, moet je eerst bepalen wat je doel is.
Wat is het doel van het Dutch Open?
Ons doel is simpel: we willen dat alle deelnemers, ongeacht ervaring of speelsterkte, een leuke dag hebben.
Dat betekent ook dat het Dutch Open niet primair bedoeld is om onomstotelijk vast te stellen wie de beste Terraforming Mars-speler van Nederland is. Dat klinkt misschien verrassend voor een toernooi, maar het is een belangrijk uitgangspunt.
Daarom kiezen we bijvoorbeeld niet voor vier of vijf speelrondes. Natuurlijk zou dat statistisch gezien meer zeggen over de relatieve sterkte van spelers. Tegelijkertijd zou het evenement aanzienlijk langer duren, wat voor veel deelnemers minder aantrekkelijk is. Wij vinden het belangrijker dat iedereen een gezellige en goed georganiseerde dag beleeft.
Tiebreakers: wie had de zwaarste route?
Wanneer spelers op hetzelfde aantal toernooipunten eindigen, kijken we naar de sterkte van hun tegenstanders.
Het idee daarachter is eenvoudig: als twee spelers hetzelfde resultaat behalen, krijgt de speler die het tegen zwaardere tegenstand heeft moeten opnemen de hogere klassering.
Dat betekent overigens niet dat we daarmee perfect kunnen bepalen wie de sterkste speler was. Met drie rondes en 240 deelnemers blijft dat simpelweg onmogelijk. Maar het is wel een eerlijke en begrijpelijke manier om een ranglijst op te stellen.
Waarom niet werken met overwinningspunten?
We hebben ook gekeken naar systemen waarbij de uiteindelijke score in overwinningpunten een grotere rol speelt. Bijvoorbeeld door te kijken naar het verschil tussen de nummer 1 en nummer 2. Toch zien wij daar ook nadelen.
Neem bijvoorbeeld een snelle rushgame. In zulke spellen zijn de scoreverschillen vaak klein. Een overwinning levert dan relatief weinig extra toernooipunten op. In langere engine-games lopen de scores meestal verder uiteen, waardoor spelers meer toernooipunten zouden kunnen verdienen.
Hier ontstaat het risico dat een rankingsysteem invloed krijgt op speelstijl en strategische keuzes. Dat willen we liever voorkomen. Bovendien hebben langere engine-games een praktisch nadeel: ze maken het lastiger om een evenement met honderden deelnemers strak volgens planning te laten verlopen.
Transparantie vinden we belangrijk
Daarnaast hebben we als uitgangspunt dat een systeem simpel en transparant moet zijn. Dus geen complexe rekenmodellen. Dat zie je terug in het huidige systeem. Iedere speler kan zelf zijn of haar tegenstanderscore uitrekenen en begrijpen hoe de ranglijst tot stand komt. Dat maakt het transparant en toegankelijk.
Is dit het perfecte systeem?
Nee.
Met slechts drie rondes en ongeveer 240 deelnemers bestaat er simpelweg geen rankingsysteem dat feilloos bepaalt wie de beste speler is.
Maar dat is ook niet het doel van het Dutch Open.
Voor spelers die op zoek zijn naar de ultieme test om vast te stellen wie de allerbeste Terraformer is, zijn er uitstekende online competities die veel meer speelrondes omvatten.
Voor spelers die een fantastische dag willen beleven, nieuwe mensen willen ontmoeten, spannende spellen willen spelen en onderdeel willen zijn van een geweldige community, is het Dutch Open precies de juiste plek.
En uiteindelijk zijn we daar misschien wel het meest trots op. 🚀🌍